Thursday, 15 January 2015

தைத் திருநாள் வாழ்த்துகள் .



தைமகளின் பிறப்பு
தரணியெங்கும் செழிப்பு
மதம்கடந்து இனம் கடந்து
நித்தம் உதிக்கும் கதிரவனுக்கு
நன்றி சொல்லிடும் நன்னாள்

வருடம் முழுதும் உழைத்துக் களைத்த
உழவர் களிக்கும் திருநாள்!
அவனுக்கிணையாய் கழனியில் கடமையாற்றும்
காளையின் பெருநாள்

குருதியை அமுதாக்கி அவனிகாக்கும்
ஆவினத் திருநாள்
அன்பும் பண்பும் ஒன்றாய் சூழ
மங்கையர் துணையை வேண்டும்
மாதவப் பெருநாள்

அல்லல்கள் மாய்ந்து
அரும்பிடும் இன்ப வாழ்வு
கவலைகள் கெடுக’வென்று
களித்திடும் இன்பத் திருநாள்

புது நெல்லை குத்தி
புத்தரிசி ஆக்கி,
புதுப்பானையில் இட்டு
சர்க்கரையும், வெல்லமும் சங்கமிக்க,
பொங்கல் அது பொங்கி வர,
குடும்பத்தோடும், சுற்றத்தோடும்
குலவையிட்டு, குதூகலிக்கும்
பொங்கல் திருநாள்

பொங்கும் மங்கலம் எங்கும் தங்கிட
அனைவருக்கும் இனிய தைத் திருநாள் வாழ்த்துகள் .


Monday, 12 January 2015

வ(வி)ழி தேடி தவிக்கும் நான்

 
இப்பிறவி கடந்தேறி
மீண்டும் பிறவா வரம் வேண்டுகிறாய் நீ
நானோ மறுபிறவிக்கு தவமிருக்கிறேன்
மனதினில் மட்டுமல்லாமல்
உன்னுள் கருவாய் , உருவாய்
உயிராய் ,மெய்யாய்
சேய் எனும் உறவாய் !!
வ(வி)ழி தேடி தவிக்கும் எனக்கு
விடியலே உன் விழிகளில் வேண்டும் என
தவமிருகின்றேன்
மனதால் மடி கிடத்தினாய்
மடி சுமந்து தாலாட்டும் காலத்துக்காய்
வரம் வேண்டி காத்திருக்கிறேன்
மகளென மனம் ஏற்றாலும்
உதிர உறவென்று பிணைத்து விட்டால்
அறுபடாது நம் உறவென்று
மீண்டுமொரு பிறவிக்கு தவமிருக்கிறேன்


கையறுநிலைக் காத்திருப்பு



உரிமையோடான நேசத்திற்கு
உளம் ஏங்கி உயிர்துடிக்கும்.

நெஞ்சில் வெடித்தெழும்
நேசத்தின் நிகழ்வுகளை
சொல்லொணா துயருடன்
சொல்லி அழாச் சுமையுடன்
காத்திருக்கும் கணங்கள்
கவியில் சொல்லிட முடிவதில்லை

காலாண்டு நீடிக்கவில்லை
கடல் போல அன்பு
காட்டாற்று வெள்ளமாய் கரையுடைக்க
காத்திருக்க மட்டுமே முடிகிறது முடிவின்றி

முடிவில்லா இப்பெருவெளியில்
அரவமற்று அனாதையாய் உணர்கையில்
உள்ளத்தெழும் உணர்வின் கொடுமையில்
உறக்கம் மட்டுமா தொலைந்து போவது?


அன்பால் மணம்வீசும் ...


ஒற்றைப் பூவை வரைந்து
கைகளில் தந்துவிட்டுகடக்கிறாய்
காற்றோடு மணம்வீச தொடங்குகிறது
அப்பூ
வியப்போடு சுவாசிக்க
நந்தவனமாய் உருப்பெறுகிறது
சற்றும் யோசிக்காது
சிறகுவிரிக்கிறேன்
பட்டாம்ப்பூச்சயாய் மாறி!!

குழந்தைமை


அன்புருகும் அன்னையாகி
அடி வயிற்றில்
இடுக்கிக் கொள்கிறேன்
நொடி நேர அயர்வில் நழுவிச் சென்று
குதித்தோடி விளையாடுகிறது
துயிலும் பாவனையில்
எப்போதும் விழித்துக் கொண்டிருக்கும்
என் குழந்தைத்தனம்

வேடிக்கையல்ல வாழ்க்கை



ஒன்றுமேயில்லை என்பதே
நியதியாகிறது முடிவில்...
ஆயினும் அனைத்திலும்
முடிவையே தேடி ...
இடைப்பட்டதின் லயித்தலை
தொலைப்பதே வாடிக்கையாக்குகிறோம்
வேடிக்கை வாழ்வதனில் !!



ஓவியமாய் நான் !!


மௌனம் வண்ணங்களால்
தனிமை தூரிகையில்
என்னைத் தீட்டிக்கொண்டிருக்கிறேன்
ஓவியமாய் !!