குழந்தைமை

அன்புருகும் அன்னையாகி
அடி வயிற்றில்
இடுக்கிக் கொள்கிறேன்
நொடி நேர அயர்வில் நழுவிச் சென்று
குதித்தோடி விளையாடுகிறது
துயிலும் பாவனையில்
எப்போதும் விழித்துக் கொண்டிருக்கும்
என் குழந்தைத்தனம்

அன்பில் உயிர்த்த பட்டாம்பூச்சி

காகிதத்தில் தீட்டிய
பட்டாம்பூச்சி உயிர்த்துப் பறக்க,
சிறகில் அடிப்படுமென
சுழலும் மின்விசிறியின் விசையை அனைத்து
புன்னகை பூத்தது குழந்தை !!

சிறகு விரித்தாள் சின்ன தேவதை

நீட்டிய கைகளில்
மென் முத்தமிட்டேன்
உலகமே கைகளில் அடங்கியதாய்
சந்தோஷச் சிறகு விரித்தாள் குட்டி மீரா !!

குட்டி மீராவும்.. பெரிய மீராவும்..

கண்ணாமூச்சி ஆட்டத்தில்
தேடிக் களைத்து
உதடுபிதுக்குகையில்
வென்றுவிடுகிறாய்
எனை கண்டுபிடிக்காமலே!!

மனிதம் தொலைக்கும் மனிதர்கள்

விளையாடி அலுத்து வீசி
பின் மீண்டும் சேகரித்து
வீசி விளையாடி
பலவற்றை தொலைத்தும்
மழலையில் ...

வளரும் நாளிலும்
தொலைந்த விளையாட்டுகளில்
இது மட்டும் தொலைக்காமல்
முதுமை வரை...

பொம்மைகள் இப்போது
மனிதர்களாய் மாறியது ஒன்றை தவிர...

மழலை அழகு

விரல் கூட்டி
இதழ் பிரித்து
உண்ண முயல்கையில் 

தவறும் பருக்கைகள்
பரிதவிக்கின்றன 

மோட்சத்திற்கான
வாய்ப்பை இழந்துவிட்டதென !!!

முயற்சி

மூழ்கிவிட்டதென அயராமல்
இன்னொரு கப்பல் செய்கிறார்கள்
அதனினும் திண்மையாய்!!

#மழலைகள்...

இளஞ்சிங்கங்களின் விடியல்???

இருள் சூழ் கருவறை தொடங்கி
இருளில் முடங்கி முடிகிறது
இளம்பிஞ்சுகளின் விடியல்கள்

சுழலும் வாழ்வில்
சுகங்களையும் சோகங்களையும்
கற்பித்த வாழ்வின் பக்கங்கள்
பாடசாலைகள் அறியா...

இளங்குருதி சுண்டி
வியர்வையாய் பூக்கிறது
இம் மழலைச் செடிகளில்

எதிர்கால கனாக்களின்
வெளிச்சப் பக்கங்களை
திரையிட்டு மறைகிறது
விழி நீர்த் துளிகள்..

விதியா மதியா... யாரின் தவறு ?

பாலை மணலில்
நீந்திப் பழகும் மீன் குஞ்சுகள் இவர்கள்

விடிந்திட மறுக்கும் வாழ்வை வரவேற்க
விடியலில் விழிக்கும் இளஞ்சிங்கங்கள் இவர்கள்!!!

உயிர்ப்பூக்கள்

உருட்டி விழிக்கும் விழிகளிருந்தும்
உயிர்ப்பில்லாத கண்கள்,

அசைவுகளற்ற மென் கரங்கள்
தவழ்ந்தரியா , நடந்தரியா பிஞ்சுக் கால்கள்
மலராத அரும்பாய் இதழ்கள் என ,

உயிர்களின் உருவேந்தி
உணர்வுகளின்றி உறைந்திருக்கும்
உயிரில்லா பொம்மைகள்...

மழலைகளின் மென் தீண்டலில்
அவர்களுடன் களிப்பாட
புன்னகை பூத்து
உயிர்பெற்று எழும்பிவிடுகின்றன!!!

அமைதி ...

அமைதி ...
கூச்சல்களின் சமாதி இல்லை
மனதில் ஒலித்திடும் ஓம்கார நாதம் !!

அடரிருளின் நிசப்தம் இல்லை
இதயத்தில் தோன்றும் நிலவின் உதயம் !!

மனதின் சப்தங்கள் அடங்கும் வேளையில்
அமைதிப் பூக்கள் மலர்கிறது !!

போர்தொடுக்கும் கைகள் -என்று
பூக்களைத் தொடுக்கின்றதோ ...
அன்று விளையும்
மழலையின் சிரிப்பென
அனைவரின் மனங்களிலும் அமைதி!!

அன்பென்பது யாதென தேடி ....

அன்பென்பது யாதென கேட்டேன் ...

அழகென்றனர்-சில நேரங்களில்
சிதைந்து அழிவதையரியாமல்

மலரென்றனர்-மலர்ந்ததும்
உதிர்ந்து சருகாவதை உணராமல் 

தெய்வமென்றனர் -கற்சிலையாய்
பல நேரங்களில் இருப்பதையறியாமல் 

அமுதென்றனர் -நஞ்சாய்
சில நேரங்களில் மாறுமென அறியாமல் 

உண்மை என்றனர்-பொய்மையில்
பல நேரம் கரைவ தரியாமல் 

இசையென்றனர்- பல நேரங்களில்
தாளம் தப்பி போவதையரியாமல் 

அலைந்து அறிந்து உணர்ந்த போது
வியந்து நின்றேன்

அன்பு அழகு தான் மழலையின் அழகு நடையில் !!
அன்பு மலர் தான் மழலையின் ஸ்பரிசத்தில் !!
அன்பு தெய்வம் தான் மழலையின் கனிந்த பார்வையில் !!
அன்பு அமுதம் தான் மழலை வாய் நன்னீரில் !!
அன்பு உண்மை தான் மழலையின் புன்சிரிப்பில் !!
அன்பு இசைதான் மழலையின் மொழியில்!!!

மழலையின் அணைப்பில் ...

தான் பெறாத ஒரு அரவணைப்பை
தன் சிசுவாய் போற்றிய
பொம்மைக்கு தந்தபடி
உறங்கிகொண்டிருந்தது அம்மழலை

குழந்தையின் அரவணைப்பை
வரமாய் கேட்க தவமிருந்து
தோன்றினர் கடவுளர்

காத்திருந்த அவர்களுக்கு
உறக்கபுன்னகையை உதிர்த்துவிட்டு
கட்டி அணைத்துகொண்டது பொம்மையை

பொம்மையாதலின் வழிகள் யாதென
அறியாமல் விழித்தனர் கடவுளர்!!

வாழ்தல் எளிது ...

நினைவுகளைப் போல
சில நொடிகளையேனும்
நிறுத்திக் கொள்வதானால்
வாழ்தல் எளிது ..

சுழலும் பருவங்கள் போல
சில தருணங்களும்
மீண்டும் வந்தால்
வாழ்தல் எளிது ...

மழலையாய் மீண்டுமொருமுறை
வாய்ப்பளித்தால்
அப்போதேனும் சரியாய்
முயற்சிக்கலாம்
வாழ்தல் எளிதென்று ..

நீங்கா நினைவுகள்

கோடையின் விடுமுறைகளில்
கிராமத்து பாட்டி வீட்டிற்கு செல்லும் போது

மணல் வீடு கட்டி
மாமன் மகளோடு விளையாடியதும்

கூட்டாஞ்சோறு பொங்கி
விருந்து வச்சி மகிழ்ந்ததும்

கைகளில் சிக்காத
காற்றைப் பிடித்து
நாளை வேண்டுமென பத்திர படுத்தியதும்

தட்டானின் வாலில்
நூல் கட்டி பறக்க விட்டதும்

நுங்கு மட்டையில்
வண்டி ஓட்டியதும்

கருவேலங்காட்டுக்குள்
காத்தாடிக்கு முள் எடுக்க சென்றதும்

ஊரெல்லாம் சுத்திட்டு
புழுதியோடு வீட்டுக்கு வந்து
அம்மாவிடம் ஏச்சு வாங்கி

பாட்டி மடியில்
கவலைமறந்து உறங்கிய பொழுதுகளெல்லாம்

இன்றும் பசுமையாய்
நெஞ்சின் மூலையில்...

நம் பிள்ளைகள் விடுமுறைகென
பாட்டி வீடு செல்லும் வேளைகளில்....

மழலை மனங்கள்

வெள்ளை தாளெடுத்து
தான் வரைந்த,

வளைந்தோடும் ஆறு ,
ஆற்றின் கரையில்
உயர்ந்த தென்னை மரங்கள் .
அதிலொரு வீடு ,
வானத்தில் நிலவும்
விண்மீன்களையும்
பார்த்து ரசித்தபடி,

இரவாக்குவது எப்படி என யோசித்து
"சூரியன் மறஞ்ச உடனே ராத்திரியாகிடும் "
என தனக்கு தானே
சமாதானம் ஆகிடும்
மழலைகள்!!!

மனமெனும் மந்திரப் பறவை

பறத்தலுக்காக
தயாராகிகொண்டிருக்கின்றது
என் மனப் பறவை !

விரித்த சிறகுகளுக்குள்
அடங்குகிறது
பெருவெளியும் பேரண்டங்களும்!!!

எதிர் வரும் தடை உடைத்து
காற்றைக் கிழித்து
பருவம் கீழிறங்கி
சட்டென மேலெழும்புகிறேன்
ஒரு மழலை தேவதையாய்...

சிறு புள்ளியாகி மறைகிறது
பூகோளம் ....

பால்வெளியின் நட்சத்திரங்களை
பூக்களாய் சூடி கொள்கிறேன்
நிலவில் முகம் பார்த்து ரசித்துகொள்கிறேன்
வானம் அதை உடையாய் உடுத்தி ரசிக்கின்றேன்

அத்தனையும் முடித்து
தரையிறங்கி
கடல் பருகி தாகம் தனிகிறேன் !!!

மீண்டும் ஒரு பறத்தலுகாய்
ஆயத்தமாகிக் கொண்டிருக்கிறது
இம் மனப் பறவை ....

மறுகரையில் நான்

பகட்டான மாளிகையில்
பட்டாலும் , பொன்னாலும்
அலங்கரிக்க பட்ட
அன்பால் ஏழையாக்கப் பட்ட
சிறு பெண் நான்

ஏக்கப் பார்வையொன்றை
ஜன்னல் வழி வீசிய படி
அருகில் உள்ள ஓலைகுடிசையில்
சந்தோஷத்தின் இளவரசியாய் வலம் வரும்
என் வயதொத்தவளை பார்த்தபடி

உதிரம் பகிர்ந்தோரோடு
வாசல் முற்றத்தில் கூடி களிக்க
நான் மட்டும் தனியறை சிறையில்
என் தோழமை பொம்மைகளுடன்

தந்தை மேல் அம்பாரி ஏற
தாய், உணவோடு அன்பை ஊட்ட
நானோ மாடிபடிகளின் விளிம்பில்
ஆயா தரும் ரொட்டி துண்டுகளை
வெறுப்புடன் பார்த்த படி

ஜன்னல் வழி வெறித்த என்னை
கையசைத்து விளையாட அழைத்தாள் அவ் இளவரசி
மான்குட்டியாய் துள்ளி ஓடினேன்
அவள் மாளிகை நோக்கி

என் ஆடை அணிகளைத் தொட்டு தடவி
நீ இளவரசியோ என கேட்க
அன்பால் நான் ஏழை என்றுரைத்தேன்
வா , நேசம் பகிர்வோம்
என்றென்னை அணைத்துகொண்டாள்
நானும் கூடுடைத்த பறவையானேன் .